'Schitterend!' De Groene €20,00
Op voorraad
Bestel direct bij Oevers!
- Gratis verzending in Nederland vanaf €25,00
- Bezorging binnen 2-4 werkdagen (BE 3-5)
'Schitterend!' De Groene ‘Robin Kramer schrijft bijzondere korte verhalen: dwingend, ritmisch, zorgvuldig. Hij heeft een scherpe antenne voor wat mensen allemaal proberen, zeggen of juist verzwijgen – en voor wat ze elkaar uiteindelijk allemaal aandoen.’
Thomas Heerma van Voss
Hoe word je volwassen? De (terugkerende) personages in Achtertuinen proberen van alles. Ze verhuizen, verloven en raken in verwachting. Maar onder de oppervlakte borrelen nog altijd eenzaamheid, twijfel en onuitgesproken verlangens.
Achtertuinen gaat over vriendschap, liefde en familie, en de bijna onvrijwillige afstand die er soms tussen mensen kan ontstaan.
Mensen veranderen. Als je niet op tijd met ze mee verandert, verlies je ze. Maar nooit op een definitieve manier. Het is een langzaam verlies, dat het in zich draagt nooit helemaal volledig te worden. Dat is het probleem. Verlies je mensen maar eens echt, in plaats van constant hun gewicht nog in je lichaam te voelen.
‘Robin Kramer (1990) schrijft fijne, rustige, soms dromerige, vaak stille en altijd merkwaardige zinnen. ‘Langs de grachten staat een aantal bloesembomen in bloei, wit en uitbundig als bevroren vuurwerk. Ik ben weer eens verdwaald geraakt.’ Een wereld verschijnt, opent zich, een kleine glimlach, je zou dat zinnetje over verdwalen wel degelijk ook kunnen opvatten als de samenvatting van deze dertien zwijgzame, subtiele, peinzende verhalen. […] Mijn exemplaar staat vol uitroeptekens in de kantlijn. Schitterend!’
Kees ’t Hart in De Groene Amsterdammer
‘In het voortreffelijke verhalendebuut van de spaarzaam schrijvende Robin Kramer staat de opmars naar volwassenheid centraal. Hoe doe je dat? De (terugkerende) personages in Achtertuinen – de dertiger R., zijn vriendin Vera en hun vrienden – onderzoeken het door te verhuizen, zich te verloven of in verwachting te raken. Eenzaamheid, twijfel en onuitgesproken verlangens domineren in deze verhalen die een merkwaardige samenhang beginnen te vertonen. Een vervreemdende weemoed doordrenkt de atmosfeer. En de auteur lijkt zich te spiegelen aan short story-grootmeester Raymond Carver.’
De Morgen
‘Deze dertiger voelt zich „een beetje verloren maar nooit verloren genoeg”. Je kunt denken: ach, grow up, jij larmoyante, zwelgende millennial. Ware het niet dat Kramer dat bekende verhaal in onderscheidend intense beelden vertelt.’
NRC
‘De dertien verhalen, samen nog geen honderd bladzijden, zijn compacte schetsen van sociale interacties waarin het meest wezenlijke onuitgesproken blijft. Door de duidelijk afgebakende materie en overzichtelijke cast leest het boek evenwel niet als een verzameling, maar als een hecht geheel. Alles wordt samengehouden door de analytische blik van de hoofdpersoon, een sensitieve eenzaat die wordt geteisterd door het gevoel “dat je constant het volledige leven in je moet dragen en dat het gewoon niet past.” In momenten van vervoering openbaren “bloesembomen in bloei” zich aan hem als “bevroren vuurwerk”, insectenlampen als “maquettes van ruimteschepen”. De fonkelende details laten het licht binnen in deze verhalen vol aangenaam smorende melancholie.’
De Standaard der Letteren
‘Robin Kramer bewijst met Achtertuinen dat hij het genre helemaal in de vingers heeft. Zijn kortverhalen zijn prikkelende snapshots uit het leven van een jongvolwassen man, die soms meer verhullen dan ze vertellen. Op Carveriaanse wijze staat hier geen woord te veel – Kramer schrijft bijvoorbeeld niet dat hij in de verte de bonkende beat van een dansfeest hoort, maar wel: ‘In de verte bonkt het feest.’ […] overal sluipt onbehagen tussen de lijnen, en is wat niet wordt gezegd vaak even belangrijk als wat wel wordt uitgesproken. Het geeft Kramers verhalen diepgang en is een proeve van de kracht van een kortverhaal: achter het ogenschijnlijk banale en alledaagse schuilt een complexere, soms mysterieuze wereld.’
De Lage Landen
‘Achtertuinen is heel goed. De verhalen die makkelijk weglezen gaan over jezelf vergelijken met anderen. Vrienden die kinderen krijgen terwijl je daar zelf nog lang niet bent – voor mij heel herkenbaar. Het decor: een hofje met aangrenzende achtertuinen.’
Leestip Boekhandel Paagman
‘Het is genieten van mooie oneliners, prachtige metaforen, opmerkelijke quotes en zeer veel passages die tot nadenken stemmen.’
De Boekenkrant
‘Robin Kramer schrijft bijzondere korte verhalen: dwingend, ritmisch, zorgvuldig. Hij heeft een scherpe antenne voor wat mensen allemaal proberen, zeggen of juist verzwijgen – en voor wat ze elkaar uiteindelijk allemaal aandoen.’
Thomas Heerma van Voss
‘Verhalen die balanceren op het snijvlak, op een omslagpunt. Robin Kramer weet het hyperpersoonlijke aan te raken zonder het uit te leggen en daarin ligt een enorme kracht besloten.’
Leonieke Baerwaldt
‘Robin Kramer suggereert met zo weinig mogelijk woorden zo veel mogelijk diepte. Zijn werk doet denken aan Amerikaanse korte verhalen zoals die van Raymond Carver.’
Mattijs Dereadt
