'Haar taal is onsterfelijk.' €22,00
‘Elke zin in Het schap met de laatste ademhalingen is doordrenkt van humor en tragiek. Aglaja Veteranyi (1962-2002) schreef niet om te overleven, maar om haar bestaan bevestigd te zien. Haar taal is in elk geval onsterfelijk.’
Sasja Janssen in de Volkskrant
Het schap met de laatste ademhalingen is Aglaja Veteranyi’s tweede en tevens laatste roman. Ze voltooide het vlak voor haar tragische dood in 2002 en werd postuum in datzelfde jaar uitgegeven.
In Het schap met de laatste ademhalingen zijn de herinneringen van de verteller aan haar familie, die Veteranyi in haar beschrijving van sterven en dood verwerkt, vooral op haar tante gericht, met wie de verteller een taal vindt die ze niet met haar moeder kan delen. Het verlies van haar tante weerspiegelt niet alleen de ontbrekende band met haar moeder, ook ondermijnt het nog meer het leven zonder vangnet. In korte, staccato zinnen die onder je huid kruipen, schrijft Veteranyi in Het schap met de laatste ademhalingen met grote nauwgezetheid over de overgang van haar tante van leven naar dood.
‘Elke zin in Het schap met de laatste ademhalingen is doordrenkt van humor en tragiek. Aglaja Veteranyi (1962-2002) schreef niet om te overleven, maar om haar bestaan bevestigd te zien. Haar taal is in elk geval onsterfelijk.’
‘Veteranyi toont de onsamenhangendheid van het bestaan, de onvoorspelbaarheid van het lot, de chaos die leven heet. […] Ik moest trouwens ook denken aan de knip-gedichten van de Roemeense schrijver en Nobelprijswinnaar Herta Müller, die vindt dat de taal besmet is door de dictatuur en daarom niet meer schrijft, maar woorden uitknipt en die assembleert tot wonderlijke, raadselachtige gedichten, met eenzelfde mengeling van ernst en vrolijke verbazing als die ik bij Veteranyi aantref.’
Sasja Janssen in de Volkskrant
‘Aglaja Veteranyi is een auteur hors categorie. Ze schrijft in een stijl die moeilijk te vatten valt – ‘rauw’ en ‘geestig’ komen in de buurt. Het is vooral de gelijktijdigheid van het tragische en het komische die Veteranyi’s proza zijn spanning geeft.’
Catherine Vuylsteke in De Standaard ★★★★
Aglaja Veteranyi (1962–2002) werd geboren in een familie van circusartiesten in Boekarest en verscheen al op jonge leeftijd in de circusring. Het gezin vluchtte in 1967 naar Zwitserland, maar reisde in de daaropvolgende jaren door Europa, Afrika en Zuid-Amerika. Haar autobiografische debuutroman Waarom het kind in de polenta kookt (1999) leverde haar internationale erkenning op. In 2002 maakte ze een einde aan haar leven door zichzelf te verdrinken in het Meer van Zürich.
‘Op 3 februari 2002 heeft de Duitstalige literatuur een van haar krachtigste en meest eigenzinnige talenten verloren.’
Süddeutsche Zeitung
